Sandy 2

gouverneur Christie en president Obama net na Sandy

Zoals te verwachten spreken de Amerikaanse leiders krachtige en positieve taal na de storm Sandy. Wat niet verwacht werd is dat over partijgrenzen heen solidariteit ontstaat op het hoogste niveau. Dat je de buren helpt met zandzakjes of het nu democraten of republikeinse mormonen zijn, dat zijn we gewend. Bij tegenslag en rampspoed hebben veel mensen nu eenmaal een altruïsitsche reflex. En wat typisch is aan een reflex: er wordt niet bij nagedacht. Je helpt gewoon, je redt een kind uit een brand op gevaar van eigen leven, zonder na te denken of het blank, zwart, gelovig of wat dan ook is.  Net als in België en overal ter wereld zijn het vaak de politici die de bevolking uit elkaar spelen. Zo ontstaat polarisatie uit profileringsdrang. Haantjesgedrag in Wallonië of leeuwengebrul in Vlaanderen...  Vuile campagnes van presidentskandidaten die het land in 2 splijten. We kennen enkele Vlamingen die er midden in zitten. Het wordt steeds fanatieker naar het schijnt. Je moet als het ware kant kiezen. Vrienden maken er ruzie over. Of breken voor goed met elkaar. Tot Sandy langskwam. En Chris Christie en Obama over de partijgrenzen heen constructieve communicatie in de praktijk brachten. Moedig. Of sluw gezien van Obama en zijn campagneteam. Nu zijn de perslui al druk aan het interpreteren, speculeren, manipuleren over de gevolgen van dit positief signaal. Oordelend, meestal bevooroordeeld natuurlijk, over iets wat op zich wijst op daadkracht, constructief denken en doen, oplossingsgericht en actiegericht handelen. Zou het de vierde macht zijn die de bevolking uit elkaar speelt? De media dus? Wie zal het zeggen? Enkele dagen geleden, in het oog van de storm, zag je aankomen dat er solidariteit en daadkracht zou ontstaan. Dat is wat objectief ook is gebeurd. 8 Dagen voor de presidentsverkiezingen zou de impact op de campagne natuurlijk ook groot zijn. Maar zo groot? Ik kijk er met verwondering naar, tevreden over de kracht van positieve energie en constructieve communicatie. That's it. 

Sandy

NYC loopt onder water. Zeewater. Het is uniek in de geschiedenis: nooit eerder was het waterpeil zo hoog gestegen. Miljardencampagne voor de verkiezingen wordt stilgelegd. Vijanden worden bondgenoten in de strijd tegen de natuur en voor het overleven. Stroompannes, waterschade, straten die kanalen worden, auto's die drijvend elkaar vernielen, de beursvloer van Wallstreet een meter onder water, de stock echange ontsnapt er niet aan. Een oefening in bescheidenheid, buigen voor de kracht van de natuur, de kracht van water. Zoveel water. Het daagt mensen uit om nederig het te hoofd buigen voor die oerkracht van wind die ontstaat boven de oceaan. We staan verstomd door de kracht van de wind die energie opwekt, in één storm genoeg om de wereld jaren van stroom te voorzien. Mochten we die energie kunnen capteren. Tot op vandaag onmogelijk. Onze eigen energie capteren, kanaliseren, optimaliseren, duurzaam inzetten: dat is de uitdaging van de komende jaren. We worden noodgedwongen bondgenoten: in de schaduw van de wind. ( naar het boek van Carl Ruiz Zafon: een aanrader!). Met verbazing kijk ik en luister ik naar CNN, per minuut stijgt het water en stijgen de cijfers van het aantal mensen zonder stroom. Om 2 uur 33 Central Europe time op 30 oktober 2012 al meer dan 2,8 miljoen mensen geen licht, noch airco. Hoe gaat de New Yorker hier mee om? Al 5 doden na enkele uren, ondanks alle voorzorgen. Wordt zonder twijfel vervolgd. New Yorkers are resilient people zegt CNN. Benieuwd hoe het vervolg er zal uit zien. Overtuigd dat iedere ramp lessen leert. Terwijl u dit leest hebben mensen al een strategie bedacht om hiermee constructief om te gaan. Want na vernielingen volgen constructies. Dat zit in onze natuur.