De Zonnewende en wensen voor 2014

Net voor zonsopgang in Oostende. 12 oktober 2013

 Op 21 december 2013 om 18.11 u

is de astronomische winter begonnen

De ZON stond op haar noordelijkste positie

ten opzichte van de aarde

vanuit het noordelijk halfrond bekeken

Op dat moment keerde het hele systeem

De dagen worden dagelijks iets langer

Sinds mensenheugenis is dit een inspiratiebron

voor rituelen, feesten, lichtfeesten, kerstmis…

Licht en het ontbreken er van doet iets met ons

Kaarsen en lampions brengen ander licht

De dagen lengen weer

Met de winterZONnewende

is de wereld weer een keerpunt

Voorbij

De ZON zal nu het komende halfjaar

Iedere morgen een paar minuten

Vroeger opstaan

Een bijzonder feit dat miljarden jaren bestaat

Wat we leren uit de natuur

Is dat verandering de enige constante is

met uitzondering van de ZON

die zes maand lang

dagelijks iets hoger

aan de horiZON zal staan

Tot ze weer lager draait op 21 juni  2014

Ik dank alle klanten en collega’s voor een

Schitterende samenwerking het afgelopen jaar

Ik kijk uit naar 2O14 met open vizier

Op een authentieke manier

Constructief denkend en doende

Nieuwsgierig en enthousiast

Dat geeft kracht
kracht die je met anderen kan delen

En dat wens ik jou

Met heel mijn hart

Wim Rombaut

Feel free:

Stuur deze boodschap naar zoveel mogelijk mensen, zodat ze zich bewust worden dat verandering de enige constante is, behalve de ZON, die is er altijd, ook al zit ze in onze contreien vaak achter mist en wolken. Je weet dat ze er is. 

Meer weten over de zonnewende en over de data van de  seizoenen?

http://nl.wikipedia.org/wiki/Zonnewende

http://www.knmi.nl/cms/content/33516/seizoensdata

Performant, authentiek, constructief en enthousiast leiderschap. PACE.

Het team gaat voor hem door het vuur, en voor elkaar. Hoe doet hij dat?

Mijn baas straalt zo’n rust en vertrouwen uit, je neemt het zo over, je vertrouwt haar direct. Hoe kan dat?

Gisteren, 12/12/2013, zag en hoorde ik professor Buyens  (Vlerick) en ondernemer Herman Van de Velde (Lingerie Van de Velde), spreken te Melle. In het ILVO spraken zij over een toekomstgerichte visie op leiding geven. Ik was aangenaam verrast dat de waarden die hier in de titel staan, zo uitgebreid aan bod kwamen. Duurzaam succesvol zijn in deze competitieve wereld vraagt veel van een mens. Zij die anderen leiden werden ondergedompeld in een bad van 'waarden'. Het is op die manier dat ik mijn klanten begeleid, zowel persoonlijk als hun team: op basis van een eenvoudig denkkader kan je méér bereiken met je team. 

Stel. Je bent een manager, ondernemer, leidinggevende, met een groot hart, een hoog empathisch vermogen en een sterk doorzettingsvermogen. Je gelooft in authentieke, eerlijke communicatie. Je bent heel bereikbaar en beschikbaar, je krijgt er energie van anderen te zien groeien. Je botst af en toe tegen je eigen grenzen en die van anderen. Vermoeidheid, overwerk… het overkomt je gewoon. Je neemt wat gas terug, je relativeert, reorganiseert, recupereert, en BAM, je gaat door voor een restart. Iedere keer opnieuw.  Jij bepaalt het tempo van je eigen professionele leven en dat van je team. De uitvoering, de acties, die doe je samen.

Inspiratie bij Sir Ken Robinson:  talent, passie, authenticiteit

Dankzij de auteurs van de boeken die ik lees,  dankzij vele  gesprekspartners, collega coaches ook, dankzij mijn klanten... ontstond een eenvoudig denkkader dat ik PACE leadership ging noemen. Ondernemen en managen wordt elke dag complexer, drukker, intenser. En toch zijn er mensen die dit heel goed volhouden. Wat is hun recept?  Omdat ik het principe 'less is more' adoreer distilleerde ik vier basiswaarden om in 2014 en de komende jaren succesvol en harmonieus leiding te geven.    Ik som ze graag even voor je op, en wens je veel plezier in het toepassen en het be-leven van deze waarden in je eigen leven, - ook privé - in je eigen gezin, familie, bedrijf, organisatie. Iedere coach, trainer, manager, docent, sporter, zal zich beter voelen, sterker ook, indien je er écht mee aan de slag gaat.

Performant > presteren en doseren, selecteren en delegeren, resultaatgericht timmeren aan de weg en er van genieten. Effectief en efficiënt presteren en anderen dat ook laten doen.

Authentiek > Transparant, eerlijk, integer: zo dwing je respect af.   

Constructief > kijken naar dezelfde situatie in een toekomstperspectief. Leren van successen. Opbouwend taalgebruik. Negaties leren omzetten naar positief en wervend formuleren. Positieve psychologie in de praktijk brengen. 

Enthousiast > inspirerend leiderschap, 'leading by example' is zoveel sterker en duurzamer dan  'leading by fear', pittig, met passie en met een gecontroleerde dosis humor.

Ik wens iedereen een goede eindsprint tot de komende Kerstperiode. Tijd voor reviews en previews, waarbij ik hoop dat  PACE een positieve rol mag spelen.

Mocht je tijd vinden en interesse hebben in die periode om inspiratie op te doen, hier enkele blogstukjes uit 2013 en 2012 die  goed onthaald werden, en waarover ik in 2014 regelmatig lezingen mag geven. Contact op backfun@telenet.be

motivatie http://wimrombaut.blogspot.be/2012/02/help-hoe-mijn-kind-motiveren-om-te.html

concentratie   http://wimrombaut.blogspot.be/2012/08/concentratie-klaar-start.html

social media en jeugd     http://wimrombaut.blogspot.be/2013/01/digitaal-afkicken-en-leren-focussen.html

digitaal detoxen     http://wimrombaut.blogspot.be/2013/09/digitaal-detoxen-met-joy-anna-thielemans.html

PS hartelijk dank voor de vele complimenten over de blogstukjes over Nicaragua. Intussen helemaal weer op zijn Westers gerecupereerd

Dank u deelnemers, dank u Vredeseilanden: Nicaragua Classic 2013 was top!

Jane en Bert

Nicaragua doorkruisen met de mountainbike, een avontuur met een begin en een einde. Je leest er dagelijkse verslagen over in de blogs hieronder. Dankzij een goede voorbereiding en briefing door de organisator waren wij er klaar voor. Zeven dagen fietsen (sommigen acht), dag na dag, in het zweet, het stof en over de keien. We bezochten Bananenboerinnen en koffieplanters die een uniek verhaal hadden, en ons duidelijk maakten dat jouw sponsorgeld goed besteed wordt. 

Alle deelnemers beleefden een onvergetelijk avontuur, elkaar helpend aan water, energierepen, zonnecrème en reservebandjes... en dan hebben we slechts een klein deel van de solidaire handelingen opgenoemd. Vermoeide collega's uit de wind zetten bijvoorbeeld (letterlijk dan), of in het extreme geval van Ingeborg (één van de straffe madammen, eerlijk gezegd, 'de straftste' die het tot op de laatste dag de sterkste mannen moeilijk maakte)...die op 10 kilometer van de eindmeet op dag 6 haar versnellingsapparaat in de vernieling zag gaan. Bram, onze fietscoach, knoopte twee buitenbanden aan elkaar, en nam haar letterlijk op sleeptouw. Wim - La Machine - Vermeire duwde mee aan de kar, en zij brachten Ingeborg letterlijk 'in een zetel' tot in Léon.  Deze anekdote zegt veel over de creativiteit, solidariteit en inzet van iedereen. 

Bram en Jane

Duizenden foto's en honderden video's worden nu de 'cloud' ingestuurd om dit verhaal visueel weer te geven. Ondertussen bekomen wij met z'n allen van deze fantastische trip, fysiek en mentaal heel zwaar, maar emotioneel een supercharger van onze batterijen. Hierdoor kan je wat slaaptekort aan, en nog veel meer.

Dikke merci aan de deelnemers voor hun immer opgewekte instelling,  en aan de drie begeleiders.     https://www.facebook.com/bikeclassics. Foto één: Jane (Jaane uitgesproken) onze fietsdokter staat links op de foto, Bert, de coördinator en leider van de groep staat rechts. Op de tweede foto zie je Bram en Jane.

Dit is de laatste blog over Nicaragua, vanaf nu weer terug naar de coachingonderwerpen: Performant, authentiek, constructief en enthousiast. De PACE-principes waren in Nicaragua in dit team alleszins heel intensief van toepassing. Heel warme dank u aan alle sponsors, deelnemers en de drie begeleiders. Ik vond het een hele eer om voor deze reis verslaggever te mogen zijn.

De finale in Nicaragua

De laatste rit vandaag. De dames, door zichzelf tot vuile Fanny's gedoopt, proper gewassen voor de gelegenheid, namen meteen de kop. Wij heren van stand, beheersten ons en bleven op afstand, zeker 50 meter achter de soepele kontjes fietsend. Zoals gisteren in deze ondertussen vaste rubriek voorspeld, was het 35 °Celcius, en was er een beetje wind op kop. 30 Zalige kilometers reden wij samen, mooie landschappen, mooie wegjes, rotsen, stof, keien, doornen, netels, muggen: alweer veel afwisseling vandaag. En het wereldrecord lekke banden.  Veel doornen die door versleten buitenbanden prikten. De heren besloten om een strandrace te organiseren terwijl de dames rustig aan de 10 kilometer afmaalden, voor ons vertrokken, wat verstandig was wegens het opkomende tij. Wij hadden de keuze tussen mul zand en de waterlijn. Lekker diep in het zand zakken, maar o zo leuk om langs de Pacific Ocean te fietsen, ook al is dat soms noodgedwongen op de kleinste versnelling. De race werd gewonnen door Karel, de 48-jarige Antwerpenaar, die Bert ( 33), onze organisator en coördinator en nog veel meer, net de baas was... Dirk derde ( ook 48 jaar jong), voor Wim ( 52) en Jan (44).
Nadien reden we rustig binnen met z'n allen, Dames weer op kop.
De avond werd afgesloten met een heerlijke barbecue en een huldiging van de drie dokters: de fietsdokter Jane ( Jaane uitgesproken en niet Jeen, het is een man ), en twee medische dokters: Ann en Katrien. De jonge deelnemers Gunter, Ruben en Jürgen werden gelauwerd om hun eindsprint iedere rit.
Als uitsmijter een hart onder de riem voor vele mensen die denken dat dit niet voor hen is weggelegd, mensen die bijvoorbeeld door diabetes geremd zouden zijn om intens te sporten. Ik bedank Elke voor haar moedige houding en haar bereidheid hierover te getuigen, onderweg was zij steeds in de kopgroep, zette altijd door, ondanks haar situatie: diabetespatiënt.


Elke Bernaerts is de dame waarover enkele dagen geleden in deze blog werd gesproken, heeft diabetes en is sportief en zeer gedreven. In haar dagelijkse activiteit zijn er ook veel consequenties van haar ziekte, maar als je een sportieve prestatie als deze wil neerzetten moet je de juiste sport kiezen, namelijk sporten waarbij je weinig kwetsuren riskeert. Haar arts, endocrinoloog, moedigt haar aan om veel te sporten. Het vergt veel controle tijdens het fietsen, om de twee uur prikt zij in haar vinger om het suikerniveau te meten. Zij fietst rond met een insulinepomp om haar suikerniveau zo stabiel mogelijk te houden. Zij zegt letterlijk: diabetes patiënt zijn is geen belemmering om aan sport te doen, hoe intens ook. Je moet regelmatiger en goed gedoseerd eten onderweg, dat is het verschil. ' Ik hoop door deze sportactiviteiten mijn levenskwaliteit te verbeteren, en dat is nu reeds het geval, ik amuseer mij op de fiets, ben dankbaar dit te kunnen meemaken.'

Dit was het laatste verslag vanuit Nicaragua, en dankbaar om de vele positieve reacties, stuur ik jou mijn hartelijke groet. Een beetje moe, klaar om straks  24 uur te reizen, meer dan de moeite waard. Onvergetelijk, impressionant, fantastische groepsdynamiek, veel bijgeleerd, heel nederig (want waarmee deze mensen de smile op hun gezicht houden, dat is voor ons minder dan basic)... Dat nemen we mee. Voor altijd.

Bananenboerinnen op de zevende dag in Nicaragua

Jeuk, pijn, zweet, stank, vochtigheid, stof, hitte. Dat waren de ingrediënten van de cocktail van vandaag. We voelden hoe zwaar zo'n cocktailtje kan zijn. Even wielrenner spelen. Wat een zware job moet dat zijn. En dan is het hier  niet eens een wedstrijd. Dag zeven, alweer een uur of vier op de fiets. Door modder, rivieren, stoffige met stenen bezaaide wegen, eindeloos lijkende dreven, fietsen wij... Dapper fietsen wij onder een zwangere lucht die iedere minuut een hittegolf baart. Klapbanden, valpartijen, kapotte versnellingsbak ... Wat een dag. Niet alleen de benen zijn moe, ook het materiaal lijdt onder deze extreme omstandigheden. De muggen en andere insecten zijn de laatste 24 uur hyperactief ten aanval gegaan. Vooral captain Tom, Vlaamse vriend die in de maritieme sector actief is in Miami, staat vol beten. Zijn benen zijn verdubbeld in omvang, net als mijn enkels en voeten. Maar het blijft leuk, jeuk nemen wij er bij, net als de pijn ter hoogte van .. De zitbeentjes en alles wat er rond zit bedoel ik.
Dit is een waarschuwing aan potentiële deelnemers, het is meer dan een 'walk in the park'. Het is intens, zwaar, iedere morgen om 6 uur op, focus op fiets, natuur en je lijf...
Vandaag was een superdag omdat we een superproject konden bezoeken. De succesvolle bananenplantage  ' Trianon' op 65 km van Leon, mooie stad van waaruit ik dit stukje schrijf. Waarom zo speciaal? Vredeseilanden besteedt  je sponsorgeld heel goed, het deed deugd dit te zien en te horen. Speciaal dus. Omdat de boeren die dit succesverhaal runnen boerinnen zijn. Kranige vrouwen die het een aantal jaren geleden even hebben overgenomen van hun ietwat nonchalante mannen. Die hadden er een potje van gemaakt. Nu leven er meer dan 100, honderd,  families van de bananenplantage die hun productiviteit en hun marges in enkele jaren bijna verdubbeld heeft. De -terecht- fiere CEO legde ons uit hoe ze dit aanpakken, met opleidingen voor alle personeel, inclusief P.R. En communicatie. We zagen hoe men heel het jaar door bananen oogst, we stonden versteld over irrigatietechnieken, procesmanagement, verkoop aan Wallmart.  Deze Amerikaanse supermarktketen die samen met Vredeseilanden deze boeren, euh, boerinnen, ondersteunt, en die vaste afname garandeert, zit dus mee in deze boot. Na ons bezoek werden wij heerlijk volgestopt met bakbananen in alle variaties klaar gemaakt, een unieke en smakelijke ervaring! Goed doorvoed stapten wij op de fiets voor  65 km modder en stof vreten. Voor de rest van het verhaal keer je terug naar het begin van dit stukje.  Foto's alweer in grote getale op Facebook! Je kent intussen het adres.

Morgen de laatste dag.  Finale aan het strand, probeer het eens: 10 km langs de kustlijn, wij verwachten 35 ° Celsius en wind op kop zoals vandaag. En dan verkoeling in de zee, (na)genieten.

de stoffigste dag in Nicaragua

Makkelijk dagje vandaag, zo was het op papier. Amper 300 meter hoogte overwinnen, na gisteren 1300, een 'eitje' zoals onze Hollandse vriendin hier zou zeggen. Deze dappere dame mocht het tegendeel ondervinden, net als de andere lichtgewichtige madammen, die zich - geheel terecht - de 'vuile Fanny's noemen. Voor de fans van statistiekjes: vandaag 67 kilometer en 4 uur fietstijd, lunchtijd en stops komen daar bij bovenop, alweer een vijftal lekke banden, een lichte valpartij hier en daar, en stoffige wegen, stof in alle gaatjes van ons lichaam, vooral in de neus, nu ik daar bij stilsta na het snuiten...Meer foto's en tekst op https://www.facebook.com/bikeclassics
Het eerste uur legden wij met z'n allen 20 kilometer af, op hobbelige onverharde wegen. Dames al redelijk diep gegaan. Gelukkig was het niet te warm, zo'n comfortabele 37 graden Celcius, en dat terwijl het stof opsteeg op een niveau dat Parijs - Roubaix een gezondheidswandeling is. Na 40 kilometer was het eindelijk lunchtijd, op een klein boerderijtje waar de tuin mooier en cleaner was dan het gebouw. Palen met golfplaten er op, onverharde bodem binnen en buiten. Stel je voor hoe het in het regenseizoen zou zijn. Enfin, wij blij met het lekkere slaatje en de dagelijkse portie tonijn uit blik. Heerlijk, vooral in de schaduw van de bomen terwijl wij 'date' spuiten om de muggen af te houden. Die plaatselijke muggen smaken trouwens prima, aan proteïnen geen gebrek!
Wij zagen vandaag alweer ontzettend mooie natuur, fietsend tussen vulkanen, lichte hellingen, zware keien, waardoor alweer wat averij... Ondergetekende ging letterlijk ten gronde en de ribben voelen nog een beetje pijnlijk, maar dat is makkelijk te relativeren.
Hier is een fantastische ambiance aan het ontstaan tussen de deelnemers, waarbij er eentje wel extra aandacht verdient, maar morgen meer daarover. Zij is diabetes patiënt en fietst hier mee in de kopgroep of net er achter. Ik hoop morgen een kort interview te kunnen delen met jullie, maar intussen is het duidelijk: veel deelnemers schreven zich vandaag in voor de volgende Vredeseilanden Classsic in Sulawesie - of all places ! - Wij zitten nu op restaurant in de grote stad Leon, waar een Vlaamse en een Nederlandse dame de 'Via Via' uitbaten. Heerlijke stoverij met frieten. Pardon? In Nicaragua ?  Ja dus, Belgische frieten en Californische wijn in dit land. Live muziek, authentiek en straf gebracht. Hmmmm.
Ondertussen is het amper 28 graden Celcius om 20.30 u en zijn we zeer tevreden, moe en goed gevoed, met blij gemoed. Nog een paar dagen genieten. Hasta Manana, want intussen is hier een live band vertrokken voor een pittig avondje echte salsa en dies meer.

Dag vijf: Nicaragua is een impressionant land

Ja, we zijn onder de indruk. Dit land is groener, afwisselender, ruwer, puurder, dan wat wij ooit uit de reportage van Vlaanderen vakantieland konden vermoeden. Ook al waren de beelden realistisch en goed gemaakt. Een les in realisme: beleef het zelf en je ziet en voelt het intenser dan op de TV. Klinkt logisch? Zeker, maar de impact is veel groter dan gedacht. Tot daar een korte weergave van de commentaren die ik opvang tijdens de middaglunch of tijdens de stops onderweg.  Hoe was onze dag vandaag?
Amper 52 kilometer, maar wel de meeste hoogtemeters van deze reis. Op en neer, heel veel steile hellingen met veel scherpe keien en zeer gevaarlijke afdalingen. Eentje van ons kuste de grond, hij werd vanavond deskundig gerepareerd door 1 van onze twee dokters, en met enkele draadjes versierd omdat de wonde nogal diep was. De dames presteren hier indrukwekkend, lange en moeilijke hellingen trotseren zij dapper, geven nooit op, gaan sterk door op karakter ( en natuurlijk op hun talent ). De heren worden even moe als de dames, maar dat is omdat er hier en daar wat competitiedrang om de hoek komt kijken. Techniek, conditie, doorzettingsvermogen: mountainbiken is veeleisend en heel uitdagend, zeker op dit parcours. En tot de middagpauze is alles in harmonie: natuur en sport. Even de benen en het hart testen, maar alles leuk en aardig. Na de lunch gaat het steeds harder in de kopgroep, vandaag door een supermadam aangevuurd, uitgelokt, uitgedaagd: Ingeborg heeft iedereen op de proef gesteld, niet te temmen, vlammend tot de laatste kilometer. Straffe kost, ze heeft ons allemaal pijn gedaan, inclusief zichzelf. Rond 4 uur in de namiddag liepen wij ons hotelletje binnen, fietsen kuisen, plaatselijk pintje, rusten, schrijven, heerlijk.

Een vijftal lekke banden per dag op 36 fietsers op dit parcours, dat valt nogal mee. Ik was er ook bij, en gelukkig enkel een 'leegloper' wat voor de leken, even gewaardeerde lezers en lezeressen, wil zeggen dat je stilletjes aan voelt dat je op de velg zit, en dus geen klapband.
Vredeseilanden zorgde voor een uniek bezoek aan een koffieplantage vandaag. Je kan dat vergelijken met een wijnboer in de Champagne die enkel de wijngaard exploiteert, en de druiven aflevert bij Veuve Cliquot en Co... Ik bedoel dat de koffieboeren zoals die wijnboeren enkel het basisproduct telen en oogsten, wassen, kwaliteit controleren en selecteren en tenslotte afleveren aan de koffiefabrieken waar de gewassen bonen worden gedroogd en verpakt om on het Westen te worden gebrand en verpakt als bonen of als gemalen koffie. In de Champagne zijn er natuurlijk wel een duizendtal kleine merken die alles combineren: productie, vinificatie en verkoop. Hier niet dus : het blijft bij planten en oogsten en verkopen aan grote opkopers. Aan amper 2 dollar per kilogram ruwe koffiebonen. Kijk even na hoeveel jij per kilo betaalt voor je koffiebonen, interessante oefening.
Wat Vredeseilanden hier met een tiental mensen doet is de plaatselijke boeren in Nicaragua en Honduras leren om te schakelen naar 'Bio' en 'Fair Trade' en op focus op verkoop en niet meer op 'overleven'. Naast koffie is  suikerriet,  bananen en groenten.  De boeren worden begeleid om hun productie proces te verbeteren, hun administratie - blijkt dat de vrouwen hier veel sterker zijn -, hun verkoop. Alles kan beter dus. De slogan 'boeren verdienen meer' is hier echt van toepassing, dubbel te interpreteren : dankzij Vredeseilanden verdienen ze effectief meer geld, maar ze zouden ook nog meer respect mogen verdienen, en zelfs nog meer centen... Traag en gestaag groeit het hier, en dat te mogen meemaken, voelen, horen. Dat doet deugd, we weten dat jullie sponsorgeld op een fantastische manier GOED BESTEED is, met FOCUS op samenwerking en niet op 'hulp'. Foto's op Facebook, zie link in vorige blogs. Vredevolle groet!

Dag drie en vier in Nicaragua: het land van Sandino

Gisteren een zware dag beleefd: fysieke uitdagingen genoeg, tot 20% stijgingspercentage en ook pittige en 'onmogelijke' afdalingen. Te voet dan maar na kennismaking met de harde ondergrond in een poging om zo lang mogelijk op de fiets te blijven. Wat een schitterend parcours, een natuurbeleving en een confrontatie met zeer eenvoudig leven. Onze plaatselijke gids van Vredeseilanden, Roos, vertelt dat men de laatste jaren hier werkelijk vooruit gaat. Wij rijden door dorpjes, door onverharde wegen, met huisjes met onverharde ondergrond. De bezem staat aan de deur, de grond binnen is proper, buiten ligt het vol blikjes en plastic... Dit land ruikt naar brand en verbrand. Mensen stoken hun afval op, en zitten hele dagen buiten, zwaaien ons toe, ons bekijkend als aliens, maar altijd met glimlach.  Onderweg zagen wij een schitterende vulkaan die nog sulferdampen de lucht in stuurt, een actieve maar ongevaarlijke vulkaan, de stank van de hel verspreidend in een landschap waar wij door lavavelden rijdend, van de ene verbazing in de andere vallen.
Dag drie.
Deze morgen zijn we goed gestart met een pittige helling. Bijna 4 kilometer klimmen net na het ontbijt, steil, lastig... en dat op de warmste dag. Onderweg tot 35 °C en volle zon. 70 kilometer met heel mooie lange stukken landweg tussen de velden. Massa's zilverreigers gezien, veel variatie in het landschap, veel solidariteit onder de deelnemers, want deze groep bestaat uit 35 verschillende personen en persoonlijkheden, met 8 dames tussen de 23 en de 54 jaar. De 27 heren variëren tussen de 25 en de 67 jaar... Elkaar uit de wind zetten, in de zon zetten, insmeren met zonnecrème en 'date' tegen de muggen: we doen het allemaal. Terwijl ik dit schrijf is een groepje enthousiaste jeugdigen een Vlaamse zangstonde aan het organiseren. Luid en vals zingen zij propere en vuile liedjes. Ambiance en ontspanning aan 110 decibels, gelukkig geen Vlaamse controleurs : You never bike alone als variatie op het clublied van Liverpool - de voetbalclub voor de leken - You never walk alone. Nu even rusten en douchen, want het begint hier een beetje te stinken. Tot de volgende! Meer op Facebook.https://www.facebook.com/bikeclassicshttps://www.facebook.com/bikeclassics

Dag 2 in Nicaragua zie https://www.facebook.com/bikeclassics

https://www.facebook.com/bikeclassicshttps://www.facebook.com/bikeclassics

Veilig geland in Nicaragua

Exact 24 uur zijn we onderweg geweest. Brussel - Atlanta is een luxe, muziek, lectuur ( 'Positivity' van prof. Barbara Fredrickson, een aanrader, alleen al om positief om te gaan met dit reisgebeuren)...en de film 'Jobs'. Dan besef je alweer heel hard dat Steve Jobs de wereld echt veranderd heeft, terwijl ik deze letters geruisloos op hard glas van mijn IPad tik. We zitten hier in een heerlijk hotel aan de kust, en enkel een klein hoekje op het terras voorziet WiFi! Wat een concentratie van Ipdas, IPhones en een eenzame Blackberry..
Vandaag pakken we de fietsen uit en gaan de ' die hards' al een eerste ritje maken, ik denk dat ik me daarbij ga aansluiten.  Morgen meer, vanuit Managua: hasta manana! Foto' 's inplakken lukt nog niet, morgen meer.

Digitaal detoxen in Nicaragua met Vredeseilanden

Morgen 23 November is het zover: met 34 collega mountainbikers (m/v) vertrekken we naar Nicaragua. We zullen er 7 dagen fietsen door berg en dal, door wouden en weiden, langs meren en vulkanen. 3 december zijn we terug. Het wordt een avontuur met dagelijks 5 tot 6 uur fietsen over meer dan 1000 hoogtemeters onverharde wegen.  Het brengt ons letterlijk heel dicht bij de natuur en de plaatselijke bananenboeren en koffieplanters. Wie het parcours wil verkennen: klik http://www.vredeseilanden.be/doe-mee/nicaragua-classic/parcours

Wij bedanken heel hartelijk onze gulle sponsors: collega's, vrienden, klanten!  Jullie 'meer dan 5500 euro' worden goed besteed, we gaan er ons ter plaatse van vergewissen. Klaar voor het avontuur groet ik jullie allen. Op deze blog proberen we foto's en ervaringen met jou te delen, afhankelijk van de beschikbaarheid van internet natuurlijk. Zo wordt het letterlijk digitaal detoxen want op de fiets geen telefoons, enkel GPS (het parcours staat er al netjes op). 's Avonds geen mails, enkel bloggen! Ook Vredeseilanden verzorgt een blog: volg het op  www.facebook.com/bikeclassics.

op trainingskamp in het Boheemse Woud deze zomer

Langer werken: boodschap aan/van Bart De Wever

In het nieuws van 21 november 2013 vernemen we dat Bart De Wever opgenomen is op de spoedopname in Antwerpen. We wensen hem veel beterschap, hopen voor hem dat het bij een kleine inzinking blijft en dat het geen zwaar onderliggend medisch probleem is. Wat gebeurt er als we heel lang aan stuk intens en veel werken? Je wordt moe, prikkelbaar, gaat nog harder werken en je kan niet genoeg recupereren.Veel leidinggevenden, ondernemers, politici herkennen dit fenomeen. Hun omgeving ondervindt dit ook maar heeft er vaak weinig invloed op. Soms is de mentale en emotionele drive zo groot, dat men de signalen niet voelt, niet (h)erkent. Men denkt: het is tijdelijk druk nu...

Vandaag heb ik  op het forum van 'De Tijd' met de volgende reactie geplaatst, met het idee dat alle leiders, managers, politici en ondernemers hier iets uit leren:

Het lichaam trekt aan de noodrem, hoe sterk de geest ook mag zijn, vroeg of laat bereikt men de limiet. Trop is teveel. Dit is geen burn-out, het is een melt-down: als een kernreactor te lang teveel energie geeft en het koelsysteem begeeft, overhit de boel. Leren doseren wordt de volgende uitdaging. Ik wens de heer de Wever hierbij een nieuw inzicht als hij duurzaam wil doorgaan.  Slim delegeren en ondersteuning  toelaten. Succes!

Langer werken met goesting: quote Alexander De Croo

Vandaag in De Tijd Digitaal gezien: een interview met minister De Croo waar hij uitlegt hoe we met z'n allen langer kunnen werken op een gezonde manier. Letterlijk en figuurlijk gezond. Bedrijven die het goed doen, en hun mensen lang gemotiveerd aan boord kunnen houden, onderscheiden zich door: een kwalitatieve opleiding, jobrotatie, een grote autonomie. Meest opvallende uitspraak: vertrouwen! Vertrouw je medewerkers, laat hen zichzelf zijn (authenticiteit), stel teams samen waar men elkaar ondersteunt.

Dat is helemaal PACE, ik stuurde de minister een tweet:  hoe hou je als bedrijfsleider jezelf en je team helemaal

Performant
Authentiek
Constructief
Enthousiast

PACE teamdag aan zee
testimonals beschikbaar

Ik voel mij aangesproken, want dit is nu net wat ik dagelijks doe en mag doen: bedrijfsleiders en teamleiders de PACE-principes bij brengen. Op die manier draaien de teams beter, is er een goede verstandhouding tussen teamleden en een goede connectie met hun leidinggevende. De basis is het model van Lencioni. Vertrouwen! Hoe je dat opbouwt, met constructieve communicatie, een open geest, dapper? dat leer je op één teamdag. In  PACE-teams gaat iedereen voor elkaar door het vuur. En zo is het prettig ouder worden en blijvend voldoening halen uit een zinvolle job in een performante omgeving.

Binnen enkele dagen vertrek ik naar Nicaragua met Vredeseilanden, ik hou je zoveel mogelijk op de hoogte via deze blog. Meer info, blog hieronder.

Sport voor het goede doel: Nicaragua met Vredeseilanden

Op weg met gids Jan De Vriendt op de oefenweek in Kreta

Op zaterdag 23 November vertrek ik met 34 collega mountainbikers (m/v) naar Nicaragua. We zullen er 7 dagen fietsen door berg en dal, over vulkanen, langs meren, langs de zee, op onverharde wegen, steile wegen, vlakke wegen... 3 december zijn we terug. Het wordt een avontuur met dagelijks 5 tot 6 uur fietsen over meer dan 1000 hoogtemeters onverharde wegen.  Het brengt ons letterlijk heel dicht bij de plaatselijke bananenboeren en koffieplanters.We overnachten in sobere hotelletjes, meestal in kleine dorpen. Wie het parcours wil verkennen: klik http://www.vredeseilanden.be/doe-mee/nicaragua-classic/parcours

Sport en goede doelen combineren wordt steeds populairder. Wij verzamelen ongeveer 3000 euro sponsorgeld per persoon, of 5000 euro per koppel, en betalen de reis zelf.  Zo zitten we met 35 deelnemers al aan méér dan 100.000 euro opbrengst voor Vredeseilanden. Gisteren leverde ik onze mountainbikes en deze van een paar collega's af bij DHL in Brussel. Onze fietsen vliegen met Cargo, wij krijgen normale zitjes. Het komt dus écht dichtbij. Nog een dikke twee weken. Op deze blog mag je een paar impressies en reflecties verwachten vanaf 25 november. Ook Vredeseilanden verzorgt een blog: volg het op  www.facebook.com/bikeclassics.

Wij zien dit als een mentale en fysieke uitdaging, een totaalbeleving in een Zuid-Amerikaans land waar we hopen op een warm en oprecht contact met de mensen ter plaatse. De Spaanse les op de CD in de auto herinnert me regelmatig aan mijn missie: elkaar zo goed mogelijk begrijpen en veel leren van het dagelijkse leven van de Nicaraguaan. Logistiek en sportief worden wij heel goed begeleid door ervaren mountainbike coaches en een fietsenhersteller. Met dank aan Vredeseilanden en coördinator Bert Wallyn. Mocht je nog willen storten: dat kan nog via dit adres: http://www.vredeseilanden.be/doe-mee/nicaragua-classic/over-nicaragua-classic/deelnemer/wim-rombaut.  Theoretisch hebben we al genoeg centen verzameld. In de praktijk is iedere euro nog erg welkom. Bij deze danken wij de vele gulle gevers die al gestort hebben, en zij die nog zullen storten!

PS  Op oefenweek in Kreta begin oktober leerden we zadelpijn overwinnen en heel wat techniek onder de knie krijgen. Een aanrader voor alle beginnende en ook een beetje ervaren mountainbikers. Klik http://www.freak-mountainbike.com/

Hilde Crevits en fileleed in Vlaanderen

Minister Crevits is bijna dagelijks op het scherm. Fantastisch vind ik dat.  Zij communiceert positief, zij heeft het over ‘mogelijkheden’ en het goed omgaan met moeilijkheden. Zij zegt ook wat we goed doen, wat haar diensten goed doen. Spitsstroken, infrastructuurwerken, fietspaden: we zijn onze achterstand aan het inhalen. De media geven een ander beeld. September 2013. De filerecords in Vlaanderen halen het wereldnieuws. Wereldkampioen filerijden: de Vlaming! Wij zijn wereldkampioen in het biljarten: proficiat Frédéric Caudron, triatlon: proficiat Frederik Van Lierde, veldrijden: proficiat Sven Nijs. Binnenkort kan een wonder gebeuren en België laten barsten van euforie: wereldkampioen, euhm even denken, hockey. Of heb ik iets gemist? De voetbalanalysten in kranten en op TV durven het bijna luidop zeggen: deze ploeg kan wereldkampioen worden. Wij wereldkampioen! Een vraag voor Hilde Crevits: boekte jij ook al een ticket naar Brazilië? Maar we wijken af.

Fileleed dus. In ‘De Tijd’ van 23 oktober staat te lezen dat Febiac het aantal kilometers wil belasten i.p.v. het autobezit. Ik pleit voor de twee.  Tel daarbij nog zes ingrepen, en we rijden weer vlot. Let op. Een coëfficiënt voor de leeftijd, het aantal ongevallen dat je hebt veroorzaakt, het aantal snelheidsovertredingen, het CO2-niveau van je auto. Dat zijn vier parameters. De zevende maatregel is een delicater voorstel: haal de 70-plussers van de weg tijdens de spits. De achtste is een doemscenario voor ouderwets denkende managers: voer per direct ‘het nieuwe werken’ in. Dit zijn in totaal acht manieren om de wegen tijdens de spits te ontlasten. Rekeningrijden, infrastructuurwerken, openbaar vervoer: complexe, politiek geladen,  tijdrovende, dure en duurzame werven om wel degelijk werk te maken. En ondertussen de bovenstaande maatregelen via slimme I.T. systemen mogelijk maken. Dat lijkt me haalbaar.  

Ondertussen pleit ik ook voor het leren omgaan met de stress van het verkeer vandaag. In de file staan vinden weinig mensen leuk. Ik zie dat anders. Je kan dat moment gebruiken om te trainen. Zen in de file: we worden wereldkampioen in het ‘omgaan met files’. Fileleed wordt filefun. Je leert er ontspanningstechnieken, concentratietechnieken, Spaans, Sanskriet, constructief denken. Er zijn podcasts en audioboeken voldoende te verkrijgen. Iets voor Hilde Crevits met haar immer positieve ingesteldheid.  In een visioen zie ik haar het volgende aankondigen: “terwijl wij putten vullen (in de kapot gereden wegen en in het budget), zout strooien (in de wonde van een nieuw filerecord), plannen maken voor de Oosterweel in 2050, kunnen jullie, de Vlamingen die zich helaas vast rijden in het verkeer, leren ontspannen achter het stuur. Dan doe je iets nuttig én iets leuk.  Dat heeft allemaal positieve effecten: minder burn-out (nu 1 op 5 werknemers), meer ontspannen thuiskomen, minder huishoudelijk geweld, minder verkeersagressie… “

Ik zie in mijn dagelijkse praktijk heel wat managers die beseffen dat de tijd rijp is om stress op het werk en in het verkeer constructief aan te pakken. Teveel stress zorgt voor onrust op de werkvloer, en collega’s vallen ziek. Eén op vijf kampt met burn-out. Hoe ga je daarmee om vandaag, en morgen dan?  Uitdagingen genoeg om de zo geroemde hardwerkende Vlaming op lange termijn op topniveau te laten presteren. Waar hebben we tijd om te leren omgaan met stress? Waar hebben we een ideaal oefenterrein? Fun in de file! Of toch liever een deel van het werk thuis verwerken. Leve de laptop en de moderne technologie!  

Digitaal detoxen met Joy Anna Thielemans

Woensdag 18 september zat ik in de Studio van de VRT voor het programma VOLT.  Eén week daarvoor mocht ik een kort coachgesprek houden met Joy Anna Thielemans, een jonge en succesvolle actrice (Jana in thuis, Quiz me quick en veel meer...). Zij gaf aan dat zij 'redelijk' verslaafd was aan haar Iphone en wilde wel deelnemen aan het door VOLT voorgestelde experiment: een week zonder smartphone. Ik heb haar gevraagd of ze het ook wou proberen met slechts een halfuurtje internet per dag. Dat was dan afgesproken. Na een week was Joy Anna overtuigd van het feit dat ze meer rust vond in haar dagelijkse ratrace. Opnames, fotoshoots, interviews, instuderen van teksten, mailverkeer: zij werkt lange dagen en gebruikt de Iphone zeer functioneel als agenda, gps, fototoestel, zoekmachine, social media platform. Zij deelt heel graag ervaringen en foto's met vrienden, en wordt heel vaak gemaild, geshared, ge'what's-upped', getweet, getagd. Volgt u nog? Veel voordelen. Enkele nadelen: dat 'ding' is er 'altijd' en leidt soms af, vermindert focus, vermindert aandacht voor de omgeving. Nu kon dat wel: genieten van het hier en nu, vrienden kunnen even wachten, je 'moet' niet meteen antwoorden.

Dat was de kern van haar ervaring: haar vrienden misten haar meer dan zij haar vrienden. Een week minder geconnecteerd zijn was een week meer 'ME TIME' en dat deed haar duidelijk goed. Het bracht rust, en toch bleef ze functioneren. Dat en andere ervaringen zie je één klik verder: hier in het filmpje dat je ook ziet op de website van TV Eén, VOLT.

Bedankt aan alle mensen die massaal smsjes en mails stuurden: ja het is niet erg als je vele uren online bent, en ja, ik kan je leren grenzen te stellen, er constructief mee om te gaan, maar het ligt vooral aan jezelf. 

Alvast 3 tips 

1. Zet het toestel totaal af, minstens 1 u/dag                 

2. Voor het slapen: minstens 30 minuten loskoppelen van TV, PC, smartphone, GSM

3. Mails checken?  Stel het uit! focus op iets anders, iets leuks, iets productiefs  (Steve Jobs > Focus and Simplicity)

Na het programma dan: het opnieuw opstarten van de Iphone na de uitzending was ook een bijzondere ervaring voor Joy Anna: een dubbel gevoel. "Ik wil eigenlijk nog meer detoxen, en toch ben ik benieuwd wat er allemaal is binnengekomen." Meer dan 100 berichtjes wachtten haar op. In de auto naar huis heeft ze die wellicht met veel plezier gelezen en beantwoord... (met mama achter het stuur).

Steeds meer mensen uit het bedrijfsleven zien ook de noodzaak van het verminderen van 'connectiviteit' en terugkeren naar de normale 'conversatie', met een levende mens voor je. Steve Tappin, een wereldautoriteit op gebied van management is daar ook van overtuigd.  Meer hierover door deze topper: één klik.

Who's Steve Tappin?

Management expert Steve Tappin is the host of the BBC CEO Guru. The programme features in-depth, on-the-record interviews with some of the world’s top chief executives, including GE's Jeff Immelt, Lenovo’s Liu Chuanzhi, WPP’s Martin Sorrell, China Vanke’s Wang Shi, Wholefoods’ John Mackey and Unilever’s Paul Polman 

Scholen starten, bedrijven finishen met het komende trimester

Vier maanden scheiden ons van 2014. Meer dan een miljoen kinderen startten in Vlaanderen en Brussel hun eerste trimester op school. Meer dan zevenhonderdduizend BTW-plichtige ondernemingen in België, gaan hun laatste trimester van 2013 in. In 'De Tijd' van 3 september staat dat het ondernemersvertrouwen op het hoogste peil staat in twee jaar. Ook in Spanje en in de rest van Zuid-Europa ziet men weer het licht. De crisis dompelt ons eerst in de duisternis en stimuleert ons om naar oplossingen te zoeken. Een voorbeeld: samenwonen met vijf jonge mensen op één flatje is  zowel in Antwerpen, Bilbao en Athene een nieuwe vorm van overleven. Slecht voor de huizenmarkt, goed voor de solidariteit en de creativiteit. En zo herstellen mensen zich spontaan. Na de ontnuchtering volgt de actie. 

Tatragebergte in Slowakije: brede kijk op de wereld

Doemdenkers zeggen mij: als je niets verwacht kan er niets tegenvallen. Bij dergelijke uitspraken stretch ik even op verdraagzaamheid. Vervolgens schakel ik naar constructief denken. We mogen verwachtingen en dromen hebben, net als de schoolkinderen die gretig starten (de meesten toch). Dromen voedt onze werklust en creativiteit. Ondertussen stijgt de complexiteit en de druk natuurlijk mee, synchroon met de verwachtingen, gedragen door technologie, media, multimedia, internationalisering, economische realiteit. 

Leiderschap zal bepalend zijn voor de toekomstige evoluties. PACE leiderschap zal ons in de juiste richting stuwen: performant, authentiek, constructief en enthousiast leiding geven aan onszelf en aan anderen. Ik mocht deze zomer twee seminaries leiden over dit onderwerp. De reacties waren constructief en enthousiast. Daardoor zijn mensen gemotiveerd aan de slag, ze stralen kracht en geloofwaardigheid uit, ze staan nu energiek voor de klas, voor hun team, voor hun project. Geïnspireerd door gelijkgestemden die ze ontmoetten op het dagseminarie, inspirerend voor hun professionele en privé-omgeving. PACE leiderschap als instrument om de finish van dit moeilijke jaar 2013 met een positief resultaat te halen, om een degelijke start van het schooljaar te nemen.  Dat is de uitdaging. In oktober volgt een nieuw open seminarie. Hou deze blog in de gaten, de datum volgt snel.

P.S. Dank aan de vele bloglezers, tweeters en retweeters, LinkedIn-commentatoren: we hebben de kaap van de 10.000 pageviews gerond. Dank ook aan de deelnemers deze zomer, we leerden veel van elkaar. Nu nog DOEN. Elke dag PACE.

De gunningsfactor > geven zonder iets terug te verwachten

Dank je voor de vele reacties op het vorige stukje over kapitalisme en liefde. Een econoom uit Nederland gaf een uitgebreid commentaar die te vinden is op mijn LinkedIn-pagina (zie icoontjes rechtsboven). In de gesprekken die ik dagelijks met coachees mag voeren gaat het dikwijls over leiding geven, de leiding over jezelf behouden, goed met stress omgaan. PACE-leiderschap noemen we dat (de seminaries op 23 en 29 augustus zijn volgeboekt, in oktober gaan we er mee door.) De laatste tijd voel ik dat mensen meer en meer inzien dat 'elkaar iets gunnen' een sterk middel is om beter met de dagelijkse druk om te gaan, het ontspant, het geeft voldoening. Dat voelt goed aan. De vraag is: hoe integreer je dat in je dagelijkse routines?

Aan jou gegund: een week naar de Alpen 

Gunnen betekent impliciet dat je niet meteen iets terug verwacht. Je geeft iets, of je faciliteert een gift, of je deelt informatie... alles zonder directe beloning. Je gunt de ander zijn/haar voordeel met jouw actie. Ook zonder je actie kan je leren 'gunnen'. Dat is het omgekeerde van afgunst. Het niet gunnen dus. De buurman die een nieuwe BMW heeft gekocht kan meteen op het oordeel van de hele straat rekenen. In dat oordeel zit vaak vooroordeel, soms wordt hij ook 'veroordeeld'  omdat die CO2 toch niet meer van deze tijd is bijvoorbeeld. Dat zijn vaak rationele argumenten om het emotionele gebrek aan 'gunnen' te bedekken.  Als je over een hoge gunningsfactor beschikt, verdwijnt een hoop stress die anders ontstaat uit 'bezorgdheid' of uit 'afgunst' of uit 'onbegrip' of....  

Twee handvaten om tot een hogere gunningsfactor te komen. Eén: oefen elke dag op 'minder oordelen en neutraal observeren'. Twee: begin met gratis je kennis/informatie te delen als je iets gevraagd wordt (dikwijls van toepassing op het werk waar collega's dit soms bewust niet doen) en voel wat dat met jou doet.

Aanbod:  Ik kreeg van een vriend een reischeque aangeboden die hij op ons buurtfeest had gewonnen ten voordele van Vredeseilanden. Maandelijks lezen ongeveer 500 mensen deze blog, bovendien stuur ik af en toe een tweet-bericht de wereld in, dus gun ik bij deze de eerste lezer, acht dagen verblijf in de Alpen. Gratis. Alpe d'huez, Tignes... je mag kiezen. Geloof het gerust, de eerste die mailt heeft prijs, met dank aan Luc en Magda. Geldig tot 12 september, het is dus last minute. Voor wandelaars en mountainbike-liefhebbers een buitenkans!

De wereld draait ook op liefde volgens Deirdre Mc Closkey

Wanneer een 70-jarige  Amerikaanse vermaarde econome deze uitspraak doet, en het verschijnt op 10 augustus 2013 in ‘De Tijd’, dan wil ik dat lezen. En herlezen. Ik heb er van genoten. Het kapitalisme werd mij nog nooit zo helder historisch, ethisch, filosofisch, psychologisch en maatschappelijk voorgesteld. Bovendien bedient Deirdre Mc Closkey zich van een constructieve taal. Zij gelooft in wat ze zegt en zegt wat ze gelooft. Letterlijk: De spreuk van het kapitalisme is niet: ik ga winst maken, maar: waarmee kan ik  u van dienst zijn.

Ze doceert in Chicago, Nijmegen en Stockholm, en heeft zes eredoctoraten. Zij werpt een ander licht op de termen zoals ‘bourgeois’ en ‘middenklasse’. Ze legt uit dat waarden, deugdzaamheden zoals zij dat noemt uit het kapitalisme voort komen, dat ze daarvan ook de basis vormen. Wijsheid, rechtvaardigheid, gematigdheid, moed, geloof, hoop, liefde: daarmee bereik je dat iedereen rijk wordt. Iedereen rijk is een nobel doel, en daarbij is het ‘gunnen’ aan anderen cruciaal. Liefde dus, met vriendschap, vriendelijkheid, mededogen als daaruit volgende attitude.  Ik probeer het op mijn manier wat te herformuleren, maar het artikel in De Tijd vertelt veel meer. Als je De Tijd van 10 augustus niet meer kan kopen is er nog een interview te zien met mevrouw Mc Closkey, die vroeger een man was, vader van twee kinderen, en 20 jaar geleden een genderchange doormaakte op de volgende video van 30 minuten. Interessant. Boeiend. En Meer. Leer kijken en luisteren zonder (voor)oordeel en ontdek een originele benadering van economie, historiek en kapitalisme.

http://www.wetenschap24.nl/programmas/hoezo-radio/hoe-zo-wetenschapscafe/hoezo-internationaal/Deirdre-McCloskey.html#disqus_thread

Vakantie: een cocktail van Jazz, Rock and Roll, Tango en Blues

De dagen voor je op vakantie vertrekt zijn hectisch. Net Rock and roll. Hard, intens, pittig. Veel moet nog snel snel gedaan, geregeld, voorbereid, afgewerkt. Het was bij mij niet anders. Maandag 1 juli, tot een stukje van dinsdag 2 juli...Via deze weg verontschuldig ik mij aan een grote groep mensen die door een foute instelling in mijn outlook 10 of meer keer dezelfde mail kregen met de boodschap dat ik op vakantie was. Enkelen waren er dinsdagochtend snel bij, en in plaats van in de auto te springen, sprong ik achter mijn laptop, en met een hoop goede raad van enkele vrienden, met veel stress in mijn lijf, met een schuldgevoel voor mijn uitstelgedrag... kon de dolle machine gestopt worden. Neen vrienden en klanten, het was geen virus, het was een foute hint die ik op het web oppikte. En die ik, en niemand anders, gewoon in de outlook instellingen gooide. Rond 10 uur 's morgens kreeg ik berichten van enkele lieve/geduldige mensen dat de mailregen gestopt was. Ik kon met een gerust hart mijn administratie van het tweede BTW kwartaal binnen brengen bij de boekhouder en linea recta richting Tsjechië vertrekken. De rit duurde langer dan gepland (om 5 uur vertrekken geeft minder files), maar de reis was begonnen, linea recta was niet meer relevant. Tsjechië heeft een enorm potentieel, mooie landschappen, prachtige bossen om in te mountainbiken. Praag heeft muzikaal veel te bieden. Tsjechen houden er van, wij genoten er van, in een park werd tango gedanst,  wij belandden in de kelder van een jazzclub en zagen een schitterend trio op gitaar, bas, drum.  Ook Slowakije en Hongarije waren meer dan de moeite waard. Praag en Budapest met de mountainbike ontdekken is een aanrader. Twee prachtige steden die soms aan Parijs doen denken, maar met meer kleur en variatie. Je ziet meer met de fiets en je bent niet 'kapot' gewandeld zoals velen dat beleven tijdens een citytrip.  Het waren 18 zalige dagen gevuld met lezen, fietsen, zwemmen, culinair en cultureel iets nieuws ontdekken. Slowaakse witte wijn kan heerlijk zijn, en hun licht bier van 2 procent alcohol met citroensmaak, gaf onvermijdelijk 'a touch of Zest'.   

de mannen van Manngold De Cobre

Terug thuis in het warme België ben ik op 20 juli het weekend ingestapt met Manngold de Cobre en Elvis Costello op Gent Jazz - 2 x een schitterende performance - , met koning Philippe (niet op TV gezien, enkel gegoord op radio één) en een propere tourwinnaar Chris Froome op zondag. Een licht vakantie blues gevoel op maandag toen ik 's ochtends de stapeltjes post sorteerde en de mailbox open deed. Gelukkig zijn er de coachingsessies en  dat vraagt focus, aandacht, concentratie, empathie, energie. En die batterij is weer op topniveau na de decompressie, de rust, de recuperatie van 18 dagen vakantie. Beetje blues hoort daar soms bij. 

Voor de liefhebbers van een complexe, intense cocktail van muziekstijlen

De link http://www.gentjazz.com/archief/manngold-de-cobre  geeft je op een lyrische manier een indruk hoe Manngold de Cobre klinkt. Dertien topmuzikanten met een unieke sound. Ik heb het gehoord en gezien, en de lyrische journalist schrijft de waarheid, althans voor mij, voor jou zal dat wellicht heel anders zijn. In dezelfde link ook een video hoe zij vorig jaar klonken.  Deze muzikale toverdrank heb ik met intens genoegen tot mij genomen, en samen met velen, kijk ik uit naar de CD die uitkomt in oktober.  Voor wie mijn muzikale ziel wil leren kennen: hier is één nummer, Wall of Sound, gespeeld op Gent Jazz. Dat is voor mij TOP. Het optreden begon al om 16.30, dus de tent was niet vol, maar iedereen was super enthousiast, ik sta daar helemaal rechts vooraan, naast de meneer met de witte haren...  http://www.cobra.be/cm/cobra/cobra-mediaplayer/muziek/1.1683057

Vakantie: tijd voor harmonie en decompressie

De scholen hebben hun poorten gesloten. De klassenraden zijn achter de rug. De attesten uitgedeeld. De vakantie is begonnen voor docenten, leerlingen en studenten. Het bedrijfsleven en de openbare diensten spreiden hun vakanties en  juli is steeds een maand waarin veel mensen even uitblazen. Dat geldt ook voor uw blogschrijver. Na een intens voorjaar met schitterende mensen, met vele uitdagingen, ben ik heel dankbaar voor de samenwerking, en even aan 'rust' toe. Het was boeiend en aan het tempo waaraan de meeste 'werkenden' werken, wordt de uitdaging alleen nog groter.  Blijven gààn vergt een gezond en sterk lichaam, een goede zelfkennis, een duidelijke missie om de juiste keuzes te maken. Ik noem het harmonie, energie, synergie. Zen zijn staat voor harmonie, gezond en uitgerust elke dag beginnen staat voor energie, en synergie betekent dat je constructief en effectief samenwerkt met je team, je klant, je student, je partner. 

Recuperatie, rust, decompressie: noem het zoals je wilt, maar het is even nodig als studie, inzet, discipline, doorzetting enzovoort... om een verantwoordelijke en zware job te kunnen volhouden. De vakantie is er om de batterijen op te laden. Dat wens ik iedereen van harte. Na de druk, het laten wegvallen van druk: decompressie. 

Eind augustus organiseert Zestcoaching voor leidinggevenden een moment om die batterijen weer helemaal op te laden. Inspiratie, kennis, praktijk, toolbox, discussie met gelijkgestemden: Op 29 augustus hebben we het gedurende 6 uur in ons Zomerseminarie over PACE (zelf)leiderschap. Performant, authentiek, constructief en enthousiast je eigen leven leiden en die vonk ook overbrengen op je team, je collega's, je klanten: daar gaat het over die dag. Geprikkeld? Lees op één scherm wat je kan verwachten: http://eepurl.com/BnQk5. 

Digitaal afkicken doe ik van 2 tot 20 juli, inschrijven voor het PACE zomerseminarie kan wel via de link. Sabine doet het nodige!  

Ik wens je een mooie zomer,

Wim

Passo Di Stelvio met Sergio

Vorige  zaterdag,  15 juni 2013, bereikten ongeveer 2400 Belgen  het dak van de Passo di Stelvio met de fiets.  Minister Jo Van Deurzen, Ozark Henry, Lucien Van Impe, Sergio: allemaal haalden ze het doel: de 2740 m hoge top. 

10 kilometer voor de finish, de legendarische bochten

Bekende Vlamingen Jo Van Deurzen  en Lucien Van Impe, de laatste Belgische tourwinnaar, bedienden zich  van een elektrisch motortje, wat gezien hun huidige conditie verstandig is natuurlijk. Ozark Henry klom op eigen krachten en Sergio fietste, wandelde, strompelde, briesend en soms brullend achter een camionetje met een cameraploeg van Vier er in. Overgewicht en weinig conditie en een beetje show natuurlijk. Na 5 uur en 20 minuten kwam hij redelijk uitgeput boven. Gemiddeld 4 km/uur. Spektakel gegarandeerd voor de Vierkijker. De zanger haalt een hoog risico op Diabetes Type 2, en wil zijn leven beteren.  

Twaalf diabetespatiënten leverden een fantastische prestatie. Mentaal en fysiek is het een enorme uitdaging, maar allemaal haalden ze het. Net als wij met ons groepje van twaalf. Het was een razende drukte daar boven op de Stelvio, een Vlaamse kermiskoers kon er niet aan tippen. Een massa eufore mensen die weenden, wuifden naar de camera’s, elkaar om de bezwete hals vielen, geuren en kleuren vergetend, inclusief de pijn in de benen, de rug en de nek. Zadelpijn? Ook vergeten! En bestelt er nog enen. Stelviobier van ’t vat. Echt lekker.

Een groep gelukkige finishers op de Passo di Stelvio

Wij hadden naast de fysieke voorbereiding vanzelfsprekend ook een mentale Zest-training ingebouwd. Zen en vol energie zij wij deze uitdaging aangegaan, met als mantra “Met gezond verstand klimmen, goed indelen en genieten tot op de top. Een feest voor lichaam en geest.” Iedereen maakte er zijn/haar eigen versie van,  maar we hielden woord. Onder een stralende hemel, met af en toe een welkome wolk, namen we de start om 9 uur, ter hoogte van de Termen van Bormio. 21,5 km klimmen aan 7,1 %. (identiek zoals de Mont Ventoux vanuit Bédoin). Tussen de andere 2400 Belgen slalomden wij door de 40 haarspelden, met 14 % hellingsgraad als moeilijkste punt na 8 kilometer. Regelmatig ademen, rustig recupereren op de vlakke stukken (nou ja, vlak = 3 %, ongeveer een Vlaamse viaduct), regelmatig eten en drinken. En de hartslag onder controle. 'It's all in the mind' zei Jan De Brabandere 10 minuten na aankomst. Hij kocht 4 maanden geleden zijn eerste koersfiets en klom in 2 uur heel vlot naar de  top. Blijven doorgaan, geloof in eigen kunnen, doseren, genieten van de weg en de natuur. Net als de diabetici kwamen wij met z'n allen redelijk fris boven. In de namiddag reden wij nog een extra klimmetje om het af te leren. Naar het meertje op 1940 meter hoogte. Amper 9 kilometer klimmen. Dat was de berg waar ik vier dagen voordien (zie vorige blog) tijdens de afdaling een eekhoorn dodelijk raakte. We vonden het beestje niet meer terug, hoewel ik mij de plek nog herinnerde. Vossen of andere diertjes zullen er blij mee geweest zijn. Boven in de herberg aan het Lago Di Cancano, zongen wij samen met... een zestal  diabetici die na de Stelvio hetzelfde pad hadden gekozen, vrolijk mee op een Italiaans familiefeest. Heerlijk, wij begrepen er niets van en zij ook niet, maar dat maakte niets uit. Zingen brengt mensen bij elkaar. Dat deed Sergio ’s avonds ook op de  'after bikeparty’ ook. Had zijn tweede adem gevonden.

Minister Jo Van Deurzen overhandigde een cheque van 105.000 euro voor het onderzoek naar diabetes. Ik sprak Ivan Woutermaertens van organisator Golazo, en die was heel enthousiast over de respons van de deelnemers en de samenwerking met de overheid, de sponsors, de media en de Vlaamse Diabetes Vereniging natuurlijk. Er komt zeker een tweede editie volgend jaar.

Mijn conclusie als mental coach met een groot hart voor sport en gezondheid: Golazo zorgde voor een vlekkeloze organisatie, en slaagde in het opzet: mensen aanzetten tot gezond bewegen, ook al zag ik tijdens onze afdaling geen eekhoorns maar puffende dikkerds onverantwoord zwaar naar adem happend een poging doen om niet om te vallen. Gezond is dat niet, maar alle begin is moeilijk en de perfectie bestaat niet. Per saldo is dit initiatief méér dan geslaagd. Nu Sergio opvolgen en volgend jaar dubbel zo snel en dubbel zo gemakkelijk die berg op. Tegen 8 km/u i.p.v. vier en met 20 kilo minder vet. Deal Sergio?

Uitslagen van alle deelnemers op de officiële site http://sport.be.msn.com/passodellostelvio/2013/nl/  klik op 'uitslagen'.
Verslag van deze rit op Vier: http://www.vier.be/