de stoffigste dag in Nicaragua

Makkelijk dagje vandaag, zo was het op papier. Amper 300 meter hoogte overwinnen, na gisteren 1300, een 'eitje' zoals onze Hollandse vriendin hier zou zeggen. Deze dappere dame mocht het tegendeel ondervinden, net als de andere lichtgewichtige madammen, die zich - geheel terecht - de 'vuile Fanny's noemen. Voor de fans van statistiekjes: vandaag 67 kilometer en 4 uur fietstijd, lunchtijd en stops komen daar bij bovenop, alweer een vijftal lekke banden, een lichte valpartij hier en daar, en stoffige wegen, stof in alle gaatjes van ons lichaam, vooral in de neus, nu ik daar bij stilsta na het snuiten...Meer foto's en tekst op https://www.facebook.com/bikeclassics
Het eerste uur legden wij met z'n allen 20 kilometer af, op hobbelige onverharde wegen. Dames al redelijk diep gegaan. Gelukkig was het niet te warm, zo'n comfortabele 37 graden Celcius, en dat terwijl het stof opsteeg op een niveau dat Parijs - Roubaix een gezondheidswandeling is. Na 40 kilometer was het eindelijk lunchtijd, op een klein boerderijtje waar de tuin mooier en cleaner was dan het gebouw. Palen met golfplaten er op, onverharde bodem binnen en buiten. Stel je voor hoe het in het regenseizoen zou zijn. Enfin, wij blij met het lekkere slaatje en de dagelijkse portie tonijn uit blik. Heerlijk, vooral in de schaduw van de bomen terwijl wij 'date' spuiten om de muggen af te houden. Die plaatselijke muggen smaken trouwens prima, aan proteïnen geen gebrek!
Wij zagen vandaag alweer ontzettend mooie natuur, fietsend tussen vulkanen, lichte hellingen, zware keien, waardoor alweer wat averij... Ondergetekende ging letterlijk ten gronde en de ribben voelen nog een beetje pijnlijk, maar dat is makkelijk te relativeren.
Hier is een fantastische ambiance aan het ontstaan tussen de deelnemers, waarbij er eentje wel extra aandacht verdient, maar morgen meer daarover. Zij is diabetes patiënt en fietst hier mee in de kopgroep of net er achter. Ik hoop morgen een kort interview te kunnen delen met jullie, maar intussen is het duidelijk: veel deelnemers schreven zich vandaag in voor de volgende Vredeseilanden Classsic in Sulawesie - of all places ! - Wij zitten nu op restaurant in de grote stad Leon, waar een Vlaamse en een Nederlandse dame de 'Via Via' uitbaten. Heerlijke stoverij met frieten. Pardon? In Nicaragua ?  Ja dus, Belgische frieten en Californische wijn in dit land. Live muziek, authentiek en straf gebracht. Hmmmm.
Ondertussen is het amper 28 graden Celcius om 20.30 u en zijn we zeer tevreden, moe en goed gevoed, met blij gemoed. Nog een paar dagen genieten. Hasta Manana, want intussen is hier een live band vertrokken voor een pittig avondje echte salsa en dies meer.

Dag vijf: Nicaragua is een impressionant land

Ja, we zijn onder de indruk. Dit land is groener, afwisselender, ruwer, puurder, dan wat wij ooit uit de reportage van Vlaanderen vakantieland konden vermoeden. Ook al waren de beelden realistisch en goed gemaakt. Een les in realisme: beleef het zelf en je ziet en voelt het intenser dan op de TV. Klinkt logisch? Zeker, maar de impact is veel groter dan gedacht. Tot daar een korte weergave van de commentaren die ik opvang tijdens de middaglunch of tijdens de stops onderweg.  Hoe was onze dag vandaag?
Amper 52 kilometer, maar wel de meeste hoogtemeters van deze reis. Op en neer, heel veel steile hellingen met veel scherpe keien en zeer gevaarlijke afdalingen. Eentje van ons kuste de grond, hij werd vanavond deskundig gerepareerd door 1 van onze twee dokters, en met enkele draadjes versierd omdat de wonde nogal diep was. De dames presteren hier indrukwekkend, lange en moeilijke hellingen trotseren zij dapper, geven nooit op, gaan sterk door op karakter ( en natuurlijk op hun talent ). De heren worden even moe als de dames, maar dat is omdat er hier en daar wat competitiedrang om de hoek komt kijken. Techniek, conditie, doorzettingsvermogen: mountainbiken is veeleisend en heel uitdagend, zeker op dit parcours. En tot de middagpauze is alles in harmonie: natuur en sport. Even de benen en het hart testen, maar alles leuk en aardig. Na de lunch gaat het steeds harder in de kopgroep, vandaag door een supermadam aangevuurd, uitgelokt, uitgedaagd: Ingeborg heeft iedereen op de proef gesteld, niet te temmen, vlammend tot de laatste kilometer. Straffe kost, ze heeft ons allemaal pijn gedaan, inclusief zichzelf. Rond 4 uur in de namiddag liepen wij ons hotelletje binnen, fietsen kuisen, plaatselijk pintje, rusten, schrijven, heerlijk.

Een vijftal lekke banden per dag op 36 fietsers op dit parcours, dat valt nogal mee. Ik was er ook bij, en gelukkig enkel een 'leegloper' wat voor de leken, even gewaardeerde lezers en lezeressen, wil zeggen dat je stilletjes aan voelt dat je op de velg zit, en dus geen klapband.
Vredeseilanden zorgde voor een uniek bezoek aan een koffieplantage vandaag. Je kan dat vergelijken met een wijnboer in de Champagne die enkel de wijngaard exploiteert, en de druiven aflevert bij Veuve Cliquot en Co... Ik bedoel dat de koffieboeren zoals die wijnboeren enkel het basisproduct telen en oogsten, wassen, kwaliteit controleren en selecteren en tenslotte afleveren aan de koffiefabrieken waar de gewassen bonen worden gedroogd en verpakt om on het Westen te worden gebrand en verpakt als bonen of als gemalen koffie. In de Champagne zijn er natuurlijk wel een duizendtal kleine merken die alles combineren: productie, vinificatie en verkoop. Hier niet dus : het blijft bij planten en oogsten en verkopen aan grote opkopers. Aan amper 2 dollar per kilogram ruwe koffiebonen. Kijk even na hoeveel jij per kilo betaalt voor je koffiebonen, interessante oefening.
Wat Vredeseilanden hier met een tiental mensen doet is de plaatselijke boeren in Nicaragua en Honduras leren om te schakelen naar 'Bio' en 'Fair Trade' en op focus op verkoop en niet meer op 'overleven'. Naast koffie is  suikerriet,  bananen en groenten.  De boeren worden begeleid om hun productie proces te verbeteren, hun administratie - blijkt dat de vrouwen hier veel sterker zijn -, hun verkoop. Alles kan beter dus. De slogan 'boeren verdienen meer' is hier echt van toepassing, dubbel te interpreteren : dankzij Vredeseilanden verdienen ze effectief meer geld, maar ze zouden ook nog meer respect mogen verdienen, en zelfs nog meer centen... Traag en gestaag groeit het hier, en dat te mogen meemaken, voelen, horen. Dat doet deugd, we weten dat jullie sponsorgeld op een fantastische manier GOED BESTEED is, met FOCUS op samenwerking en niet op 'hulp'. Foto's op Facebook, zie link in vorige blogs. Vredevolle groet!

Dag drie en vier in Nicaragua: het land van Sandino

Gisteren een zware dag beleefd: fysieke uitdagingen genoeg, tot 20% stijgingspercentage en ook pittige en 'onmogelijke' afdalingen. Te voet dan maar na kennismaking met de harde ondergrond in een poging om zo lang mogelijk op de fiets te blijven. Wat een schitterend parcours, een natuurbeleving en een confrontatie met zeer eenvoudig leven. Onze plaatselijke gids van Vredeseilanden, Roos, vertelt dat men de laatste jaren hier werkelijk vooruit gaat. Wij rijden door dorpjes, door onverharde wegen, met huisjes met onverharde ondergrond. De bezem staat aan de deur, de grond binnen is proper, buiten ligt het vol blikjes en plastic... Dit land ruikt naar brand en verbrand. Mensen stoken hun afval op, en zitten hele dagen buiten, zwaaien ons toe, ons bekijkend als aliens, maar altijd met glimlach.  Onderweg zagen wij een schitterende vulkaan die nog sulferdampen de lucht in stuurt, een actieve maar ongevaarlijke vulkaan, de stank van de hel verspreidend in een landschap waar wij door lavavelden rijdend, van de ene verbazing in de andere vallen.
Dag drie.
Deze morgen zijn we goed gestart met een pittige helling. Bijna 4 kilometer klimmen net na het ontbijt, steil, lastig... en dat op de warmste dag. Onderweg tot 35 °C en volle zon. 70 kilometer met heel mooie lange stukken landweg tussen de velden. Massa's zilverreigers gezien, veel variatie in het landschap, veel solidariteit onder de deelnemers, want deze groep bestaat uit 35 verschillende personen en persoonlijkheden, met 8 dames tussen de 23 en de 54 jaar. De 27 heren variëren tussen de 25 en de 67 jaar... Elkaar uit de wind zetten, in de zon zetten, insmeren met zonnecrème en 'date' tegen de muggen: we doen het allemaal. Terwijl ik dit schrijf is een groepje enthousiaste jeugdigen een Vlaamse zangstonde aan het organiseren. Luid en vals zingen zij propere en vuile liedjes. Ambiance en ontspanning aan 110 decibels, gelukkig geen Vlaamse controleurs : You never bike alone als variatie op het clublied van Liverpool - de voetbalclub voor de leken - You never walk alone. Nu even rusten en douchen, want het begint hier een beetje te stinken. Tot de volgende! Meer op Facebook.https://www.facebook.com/bikeclassicshttps://www.facebook.com/bikeclassics

Dag 2 in Nicaragua zie https://www.facebook.com/bikeclassics

https://www.facebook.com/bikeclassicshttps://www.facebook.com/bikeclassics

Veilig geland in Nicaragua

Exact 24 uur zijn we onderweg geweest. Brussel - Atlanta is een luxe, muziek, lectuur ( 'Positivity' van prof. Barbara Fredrickson, een aanrader, alleen al om positief om te gaan met dit reisgebeuren)...en de film 'Jobs'. Dan besef je alweer heel hard dat Steve Jobs de wereld echt veranderd heeft, terwijl ik deze letters geruisloos op hard glas van mijn IPad tik. We zitten hier in een heerlijk hotel aan de kust, en enkel een klein hoekje op het terras voorziet WiFi! Wat een concentratie van Ipdas, IPhones en een eenzame Blackberry..
Vandaag pakken we de fietsen uit en gaan de ' die hards' al een eerste ritje maken, ik denk dat ik me daarbij ga aansluiten.  Morgen meer, vanuit Managua: hasta manana! Foto' 's inplakken lukt nog niet, morgen meer.