Vorige zaterdag, 15 juni 2013, bereikten ongeveer 2400
Belgen het dak van de Passo di
Stelvio met de fiets. Minister Jo Van Deurzen, Ozark Henry,
Lucien Van Impe, Sergio: allemaal haalden ze het doel: de 2740 m hoge top.
 |
| 10 kilometer voor de finish, de legendarische bochten |
Bekende
Vlamingen Jo Van Deurzen
en Lucien
Van Impe, de laatste Belgische tourwinnaar, bedienden zich
van een elektrisch motortje, wat gezien
hun huidige conditie verstandig is natuurlijk. Ozark Henry klom op eigen
krachten en Sergio fietste, wandelde, strompelde, briesend en soms brullend achter
een camionetje met een cameraploeg van Vier er in. Overgewicht en weinig
conditie en een beetje show natuurlijk. Na 5 uur en 20 minuten kwam hij redelijk
uitgeput boven. Gemiddeld 4 km/uur. Spektakel gegarandeerd voor de Vierkijker. De
zanger haalt een hoog risico op Diabetes Type 2, en wil zijn leven beteren.
Twaalf diabetespatiënten leverden een fantastische prestatie. Mentaal en fysiek is het een enorme uitdaging, maar allemaal haalden ze het. Net als wij met
ons groepje van twaalf. Het was een razende drukte daar boven op de Stelvio,
een Vlaamse kermiskoers kon er niet aan tippen. Een massa eufore mensen die
weenden, wuifden naar de camera’s, elkaar om de bezwete hals vielen, geuren en
kleuren vergetend, inclusief de pijn in de benen, de rug en de nek. Zadelpijn? Ook
vergeten! En bestelt er nog enen. Stelviobier van ’t vat. Echt lekker.
 |
Een groep gelukkige finishers op de Passo di Stelvio
|
Wij hadden naast de fysieke voorbereiding vanzelfsprekend ook
een mentale Zest-training ingebouwd. Zen en vol energie zij wij deze uitdaging
aangegaan, met als mantra “Met gezond verstand klimmen, goed indelen en
genieten tot op de top. Een feest voor lichaam en geest.” Iedereen maakte er
zijn/haar eigen versie van,
maar
we hielden woord. Onder een stralende hemel, met af en toe een welkome wolk,
namen we de start om 9 uur, ter hoogte van de Termen van Bormio. 21,5 km
klimmen aan 7,1 %. (identiek zoals de Mont Ventoux vanuit Bédoin). Tussen de
andere 2400 Belgen slalomden wij door de 40
haarspelden, met 14 % hellingsgraad als moeilijkste punt na 8 kilometer.
Regelmatig ademen, rustig recupereren op de vlakke stukken (nou ja, vlak = 3 %,
ongeveer een Vlaamse viaduct), regelmatig eten en drinken. En de hartslag onder
controle. 'It's all in the mind' zei Jan De Brabandere 10 minuten na aankomst. Hij kocht 4 maanden geleden zijn eerste koersfiets en klom in 2 uur heel vlot naar de top. Blijven doorgaan, geloof in eigen kunnen, doseren, genieten van de weg en de natuur. Net als de diabetici kwamen wij met z'n allen redelijk fris boven.
In de namiddag reden wij nog een extra klimmetje om het
af te leren. Naar het meertje op 1940 meter hoogte. Amper 9 kilometer klimmen.
Dat was de berg waar ik vier dagen voordien (zie vorige blog) tijdens de afdaling een eekhoorn dodelijk raakte. We vonden het beestje
niet meer terug, hoewel ik mij de plek nog herinnerde. Vossen of andere
diertjes zullen er blij mee geweest zijn. Boven in de herberg aan het Lago Di
Cancano, zongen wij samen met... een zestal diabetici die na de Stelvio hetzelfde pad hadden gekozen, vrolijk mee op een Italiaans
familiefeest.
Heerlijk, wij begrepen er niets van en zij ook niet, maar dat maakte niets uit. Zingen brengt mensen bij elkaar. Dat
deed Sergio ’s avonds ook op de
'after bikeparty’ ook. Had zijn tweede adem gevonden.
Minister
Jo Van Deurzen overhandigde een cheque van 105.000 euro voor het onderzoek naar diabetes.
Ik sprak Ivan Woutermaertens van organisator Golazo, en die was heel enthousiast
over de respons van de deelnemers en de samenwerking met de overheid, de
sponsors, de media en de Vlaamse Diabetes Vereniging natuurlijk. Er komt zeker
een tweede editie volgend jaar.
Mijn conclusie als mental coach met een groot hart voor sport en gezondheid:
Golazo zorgde voor een vlekkeloze organisatie,
en slaagde in het opzet: mensen aanzetten tot gezond bewegen, ook al zag ik
tijdens onze afdaling geen eekhoorns maar puffende dikkerds onverantwoord zwaar
naar adem happend een poging doen om niet om te vallen. Gezond is dat niet,
maar alle begin is moeilijk en de perfectie bestaat niet. Per saldo is dit
initiatief méér dan geslaagd. Nu Sergio opvolgen en volgend jaar dubbel zo snel
en dubbel zo gemakkelijk die berg op. Tegen 8 km/u i.p.v. vier en met 20 kilo
minder vet. Deal Sergio?
