 |
| Toren uit de 14de eeuw op 1900 m hoogte. Bormio juni 2013 |
Zaterdag 15 juni rijden we met een paar duizend Belgen en in het gezelschap van enkele
klanten de Stelvio op. Vanuit Bormio slingert het asfalt gedurende 21,3
kilometer zich tot op 2758 meter hoogte. Het evenement kadert in een nieuwe
trend. Sporten, fietsen om concreet te zijn, voor je gezondheid en ontspanning,
gecombineerd met sensibilisering voor het goede doel. In dit geval: het
sponsoren van onderzoek naar Diabetes type 2. Honderdduizenden Belgen lijden aan
deze beschavingsziekte zoals dat heet. Nou ja, beschaving. De risico’s op deze
ziekte zitten letterlijk aan onze beschaving vast: zittend werk, stress, te
veel eten, ongezond eten, te weinig bewegen of sporten. Klaar. In de V.S. weten ze er alles van.
Overgewicht en diabetes type 2 gaan hand in hand. Daar spreekt men van een
epidemie. Hier, in Vlaanderen, gaan we in de tegenaanval. Sensibiliseren, sponsoren, en pro
actief of preventief zijn: trainen maar. Donderdagavond komt de overgrote
meerderheid aan in Bormio na een autorit van 12 uur.
Vrijdag 14 juni worden de beentjes los gefietst. Zaterdag
D-day. De berg opstormen, volledig verkeersvrij gemaakt voor de Belgen! Thomas
De Gendt achterna. Met een chip op je fiets, tijdopname bij start en finish.
Iedereen maakt er dus een klimtijdrit van. Een wat? Zoals de profs? Ja dus.
Op voorwaarde dat je de hartslagmeter goed in de gaten houdt
(en je je limieten kent en respecteert), een degelijke fitheidstest liet
uitvoeren, gescreend werd door je arts dat je dit aankan, goed uitgerust aan
deze tocht begint, je fiets goed hebt gecheckt (vooral voor het dalen), je
mentaal goed getraind bent om je ademritme te houden en niet in paniek te
geraken bij grote uitputting… Op die voorwaarden dus, is dit een feest voor
lichaam en geest. Het is de bekroning van maanden ontspannen inspannen: maanden
van twee tot tien uur fietsen per week.
Ik ben één van die duizenden zaterdag, en vond het beter om
na een heel druk voorjaar even rust in te bouwen en paar dagen vroeger te vertrekken.
Ter plaatse recupereren, genieten, rustig rondpeddelen met een lage hartslag,
heerlijk door de bochten de afdalingen verkennen. En nu zit ik hier op mijn
trouwe MacBook Pro bij 23 ° in het zonnetje dit stukje te schrijven.
Vandaag 11 juni, rijd ik rustig van de
plaatselijke 1222 meter hoogte naar een prachtig meertje op 1945 meter hoogte.
Heerlijk mooi. Na een café Americano terug vertrokken. Heel bewust genietend
van het liefelijke berglandschap de afdaling aangevat. Plots schiet er een eekhoorn
over de weg. Ik rij op dat ogenblik 35 km/u denk ik, afremmend voor een haarspeldbocht die zich
aandient. De eekhoorn zet door en wil me net voor zijn om de berm in te
vluchten. Keert niet terug! In een primitieve flits die het verstand en het redeneren
te snel af is, besluit ik niet uit te wijken tegen deze snelheid wegens te
gevaarlijk, tegenliggers die uit de bocht komen, naast mij een rotspartij. Een
microseconde later rij ik vol over het beestje, dat voelt als een klein bultje
in de weg. 20 meter verder sta ik stil, kijk om, zie het dier spartelend proberen
de berm in te kruipen en keer terug. Het heeft nog 5 seconden geleefd, ligt
roerloos aan de kant van de weg. Kapot was ik. Mijn hartslag werd plots heel
erg voelbaar. Tot in de keel. Ik had gekozen om mijn leven veilig te stellen.
Dat kostte een ander leven. Ik liet het gevoel van onmacht en tristesse over
mij heen komen. Spijt, twijfel of ik toch niet had kunnen uitwijken, schuld…,
dat kon ik allemaal benoemen. Ademen. Lang uitademen. Ik neem een foto. Het
diertje heeft niet afgezien. Het dacht écht de berm te halen, dat kon ik zien.
Tijdens de volgende 8 kilometer dalen zie je het landschap plots anders, komt
het beeld een paar keer terug voor ogen. Ik laat het toe, en voel hoe de pijn
verdwijnt, hoe het relativeringsvermogen de bovenhand krijgt. Ik denk aan hoe
mensen keuzes maken. Over gezond leven, over de reden waarom we hier zijn, aan
de Stelvio. Voor het goede doel en om mensen te sensibiliseren gezond te leven.
De volgende bocht neem ik trager. Ik hou de baan scherper dan ooit in de gaten.
Geen eekhoorns meer. Enkel spinnen, kevers en mieren die ik niet zie. Relativeren.
Mijn gedachten stromen terug naar de miljoenen diabetici type 2 in de wereld,
beschavingsziekte. Keuzes maken, gezond leven, stress in ‘normale’ proporties
trachten te kanaliseren, grenzen stellen, tijd maken voor sport, voor de
natuur. De natuur die keihard kan zijn, die je confronteert met leven en dood.
Daarnet nog heel direct gevoeld. Tegen 2030 zijn er volgens de statistici in
België 10 % diabetici type 2. Day is méér dan één miljoen. Tenzij we iets doen. De eekhoorn
deed iets met mij, ik deed iets met hem, of was het een vrouwtje? Het beestje
heeft geen ontwikkelde hersenen zoals wij die het kon laten kiezen om niet te
rennen, eerst even links en rechts kijken of er geen aanstormend verkeer is.
Wij hebben ontwikkelde hersenen die kunnen kiezen om suikerrijk voedsel te
vervangen door gezond voedsel, minder en beter voedsel. Wij kunnen kiezen om te
sporten. Ik ben beneden en besluit deze gebeurtenis in een blog te schrijven. De dood van de eekhoorn krijgt op die
manier een functie: beste lezer, gezond verstand laat emoties toe, maakt
levensbelangrijke keuzes, verwerkt primitieve reflexen en leidt tot harmonie
met jezelf, je omgeving en de natuur. Gezond verstand laat zich soms opfokken
door de huidige beschaving: sneller, straffer, meer, beter, harder, rijker…
Beetje rust inbouwen, iedere dag met sport of meditatie of een wandeling en
leren relativeren en loslaten. Wordt vervolgd na zaterdag 15 juni. Met gezond
verstand de klimtijdrit aanvatten, goed indelen en genieten op de top. Een
feest voor lichaam en geest.
Info over het event:
http://www.golazo.com/nl/nieuws/article.html?Article_ID=616432
http://www.bormiobike.it/it/Eventi/il-passo-dello-stelvio-con-golazo.aspx
