Ja, we zijn onder de indruk. Dit land is groener, afwisselender, ruwer, puurder, dan wat wij ooit uit de reportage van Vlaanderen vakantieland konden vermoeden. Ook al waren de beelden realistisch en goed gemaakt. Een les in realisme: beleef het zelf en je ziet en voelt het intenser dan op de TV. Klinkt logisch? Zeker, maar de impact is veel groter dan gedacht. Tot daar een korte weergave van de commentaren die ik opvang tijdens de middaglunch of tijdens de stops onderweg. Hoe was onze dag vandaag?
Amper 52 kilometer, maar wel de meeste hoogtemeters van deze reis. Op en neer, heel veel steile hellingen met veel scherpe keien en zeer gevaarlijke afdalingen. Eentje van ons kuste de grond, hij werd vanavond deskundig gerepareerd door 1 van onze twee dokters, en met enkele draadjes versierd omdat de wonde nogal diep was. De dames presteren hier indrukwekkend, lange en moeilijke hellingen trotseren zij dapper, geven nooit op, gaan sterk door op karakter ( en natuurlijk op hun talent ). De heren worden even moe als de dames, maar dat is omdat er hier en daar wat competitiedrang om de hoek komt kijken. Techniek, conditie, doorzettingsvermogen: mountainbiken is veeleisend en heel uitdagend, zeker op dit parcours. En tot de middagpauze is alles in harmonie: natuur en sport. Even de benen en het hart testen, maar alles leuk en aardig. Na de lunch gaat het steeds harder in de kopgroep, vandaag door een supermadam aangevuurd, uitgelokt, uitgedaagd: Ingeborg heeft iedereen op de proef gesteld, niet te temmen, vlammend tot de laatste kilometer. Straffe kost, ze heeft ons allemaal pijn gedaan, inclusief zichzelf. Rond 4 uur in de namiddag liepen wij ons hotelletje binnen, fietsen kuisen, plaatselijk pintje, rusten, schrijven, heerlijk.
Een vijftal lekke banden per dag op 36 fietsers op dit parcours, dat valt nogal mee. Ik was er ook bij, en gelukkig enkel een 'leegloper' wat voor de leken, even gewaardeerde lezers en lezeressen, wil zeggen dat je stilletjes aan voelt dat je op de velg zit, en dus geen klapband.
Vredeseilanden zorgde voor een uniek bezoek aan een koffieplantage vandaag. Je kan dat vergelijken met een wijnboer in de Champagne die enkel de wijngaard exploiteert, en de druiven aflevert bij Veuve Cliquot en Co... Ik bedoel dat de koffieboeren zoals die wijnboeren enkel het basisproduct telen en oogsten, wassen, kwaliteit controleren en selecteren en tenslotte afleveren aan de koffiefabrieken waar de gewassen bonen worden gedroogd en verpakt om on het Westen te worden gebrand en verpakt als bonen of als gemalen koffie. In de Champagne zijn er natuurlijk wel een duizendtal kleine merken die alles combineren: productie, vinificatie en verkoop. Hier niet dus : het blijft bij planten en oogsten en verkopen aan grote opkopers. Aan amper 2 dollar per kilogram ruwe koffiebonen. Kijk even na hoeveel jij per kilo betaalt voor je koffiebonen, interessante oefening.
Wat Vredeseilanden hier met een tiental mensen doet is de plaatselijke boeren in Nicaragua en Honduras leren om te schakelen naar 'Bio' en 'Fair Trade' en op focus op verkoop en niet meer op 'overleven'. Naast koffie is suikerriet, bananen en groenten. De boeren worden begeleid om hun productie proces te verbeteren, hun administratie - blijkt dat de vrouwen hier veel sterker zijn -, hun verkoop. Alles kan beter dus. De slogan 'boeren verdienen meer' is hier echt van toepassing, dubbel te interpreteren : dankzij Vredeseilanden verdienen ze effectief meer geld, maar ze zouden ook nog meer respect mogen verdienen, en zelfs nog meer centen... Traag en gestaag groeit het hier, en dat te mogen meemaken, voelen, horen. Dat doet deugd, we weten dat jullie sponsorgeld op een fantastische manier GOED BESTEED is, met FOCUS op samenwerking en niet op 'hulp'. Foto's op Facebook, zie link in vorige blogs. Vredevolle groet!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten