donderdag 28 november 2013

Dag drie en vier in Nicaragua: het land van Sandino

Gisteren een zware dag beleefd: fysieke uitdagingen genoeg, tot 20% stijgingspercentage en ook pittige en 'onmogelijke' afdalingen. Te voet dan maar na kennismaking met de harde ondergrond in een poging om zo lang mogelijk op de fiets te blijven. Wat een schitterend parcours, een natuurbeleving en een confrontatie met zeer eenvoudig leven. Onze plaatselijke gids van Vredeseilanden, Roos, vertelt dat men de laatste jaren hier werkelijk vooruit gaat. Wij rijden door dorpjes, door onverharde wegen, met huisjes met onverharde ondergrond. De bezem staat aan de deur, de grond binnen is proper, buiten ligt het vol blikjes en plastic... Dit land ruikt naar brand en verbrand. Mensen stoken hun afval op, en zitten hele dagen buiten, zwaaien ons toe, ons bekijkend als aliens, maar altijd met glimlach.  Onderweg zagen wij een schitterende vulkaan die nog sulferdampen de lucht in stuurt, een actieve maar ongevaarlijke vulkaan, de stank van de hel verspreidend in een landschap waar wij door lavavelden rijdend, van de ene verbazing in de andere vallen.
Dag drie.
Deze morgen zijn we goed gestart met een pittige helling. Bijna 4 kilometer klimmen net na het ontbijt, steil, lastig... en dat op de warmste dag. Onderweg tot 35 °C en volle zon. 70 kilometer met heel mooie lange stukken landweg tussen de velden. Massa's zilverreigers gezien, veel variatie in het landschap, veel solidariteit onder de deelnemers, want deze groep bestaat uit 35 verschillende personen en persoonlijkheden, met 8 dames tussen de 23 en de 54 jaar. De 27 heren variëren tussen de 25 en de 67 jaar... Elkaar uit de wind zetten, in de zon zetten, insmeren met zonnecrème en 'date' tegen de muggen: we doen het allemaal. Terwijl ik dit schrijf is een groepje enthousiaste jeugdigen een Vlaamse zangstonde aan het organiseren. Luid en vals zingen zij propere en vuile liedjes. Ambiance en ontspanning aan 110 decibels, gelukkig geen Vlaamse controleurs : You never bike alone als variatie op het clublied van Liverpool - de voetbalclub voor de leken - You never walk alone. Nu even rusten en douchen, want het begint hier een beetje te stinken. Tot de volgende! Meer op Facebook.https://www.facebook.com/bikeclassicshttps://www.facebook.com/bikeclassics

Geen opmerkingen:

Een reactie posten